با توجه به شیوع بالای آپاندیسیت و عوارض شناخته شده تشخیص ناصحیح و تناقضات موجود در خصوصیات بیماری و بیماران و به منظور تعیین اپیدمیولوژی بیماران آپاندکتومی شده، این تحقیق روی مراجعین به بیمارستان امام حسین (ع) در سال های 1378-1375 انجام شد. تحقیق به روش مطالعه داده های موجود انجام و از روی پرونده های بیماران خصوصیات سن، جنس، علائم و شکایات، گزارش پاتولوژی و نیز سرانجام بیماران بررسی و ثبت گردید که شیوع آپاندیسیت منفی در نمونه، تعیین و به احتمال 95% در جامعه برآورد گردید. طی مدت مورد مطالعه تعداد 1452 مورد آپاندکتومی در بیمارستان امام حسین (ع) انجام شده بود که 61% مرد و 39% زن بودند. میانگین سنی 12.4±24.7 سال بود. 37%  بیماران کمتر از 20 سال و 12% بالای 40 سال داشتند. شیوع آپاندیسیت منفی 15.4%، آپاندیسیت حاد 64%، گانگرنه 14% و پرفوره 6% بودند. موارد منفی در زنان بیشتر از مردان بودP<0.0005 . درد شکم، تندرنس و تاکیکاردی در هر دو گروه مثبت و منفی مشابه بوده ولی شیفWBC به چپ، شیف درد بهRLQ  و لکوسیتوز بیش از 27% در موارد مثبت بیشتر از منفی بوده استP<0.001 . شیوع آپاندیسیت منفی و پرفوره در این مطالعه پایین بوده، با توجه به اهمیت موضوع، انجام یک تحقیق بالینی برای تعیین قدرت هر یک از علائم بالینی و آزمایشگاهی در تشخیص آپاندیسیت را موکدا درخواست می نماید.

سابقه و هدف: موقعیت متغیر زایده آپاندیس و تنوع علایم بالینی، تشخیص آپاندیسیت را مشکل می کند به طوری که علی رغم روش های تشخیصی جدید مانند سونوگرافی، CT Scan و لاپاراسکوپی هنوز 36 درصد خطای تشخیص وجود دارد. این مطالعه به منظور کاهش خطای تشخیصی با تکیه بر علایم بالینی و لکتوسیتوز در بیمارستان امام حسین (ع) طی سال های 78-1375 انجام گرفت.مواد و روشها: پژوهش حاضر با روش کارآزمایی بالینی بر روی 914 نفر مبتلا به آپاندیسیت بر اساس معیارهای بالینی و شمارش WBC صورت پذیرفت. قدرت تشخیصی درد شکم، ماهیت درد، شیفت درد، بی اشتهایی، استفراغ، تب، تاکیکاردی، تندرنس، لکوسیتوز و شیفت چپ WBC با توجه به کاربرد عملی PPV و NPV تعیین و با آزمون Chi-square اختلاف این علایم مورد قضاوت آماری قرار گرفتند.یافته ها: از 914 فرد مورد بررسی، 61 درصد مرد و 39 درصد زن با سن 24.7±12.4 سال و محدوده سنی 75-2 سال بودند. پاتولو‍ژی، 700 مورد را آپاندیسیت مثبت (مورد) و 214 مورد را منفی (شاهد) گزارش کرد. حداکثر قدرت تشخیص مربوط به شیفت چپ WBC و پس از آن لکوسیتوز و سپس شیفت درد بود به طوری که PPV شیفت چپ WBC 85 درصد می باشد. به تعبیری دیگر، این علامت 15 درصد خطای تشخیصی به همراه دارد. بدیهی است سایر علایم قدرت کمتری داشتند. به همین دلیل قدرت مجموعه علایم بالینی تعیین شد و نشان داد که مجموعه شیفت درد، بی اشتهایی و لکوسیتوز با PPV=92.4 و NPV=36 قدرتمندترین مجموعه علایم بوده و خطای تشخیص 7.6 درصد یعنی نصف می گردد.نتیجه گیری: تحقیق نشان داد که هیچ یک از علایم به تنهایی قادر به تشخیص صحیح آپاندیسیت نبوده و میزان خطای تشخیص بالا خواهد بود اما مجموعه علایم بالینی قدرت تشخیصی بالاتری داشته و میزان آپاندکتومی منفی به نصف خواهد رسید. این مطالعه نشان داد که با تکیه بر علایم بالینی می توان میزان خطای تشخیصی را کاهش داد.

زمینه و هدف: آپاندیسیت حاد، شایع ترین علت جراحی اورژانس شکمی است. تشخیص آپاندیسیت حاد، بالینی بوده، بر اساس یافته های حاصل از شرح حال و معاینه فیزیکی انجام می شود. این مطالعه با هدف بررسی فاکتورهایی که احتمال وجود آپاندیسیت مثبت را افزایش می دهند، در بیمارستان آیت اله موسوی شهر زنجان انجام شد.روش بررسی: مطالعه حاضر از نوع توصیفی بوده، در حد فاصل سال های 1390 و 1391 در شهر زنجان انجام شد. جامعه آماری شامل صد بیمار (65 مرد و 35 زن) با تشخیص آپاندیسیت حاد بود. گزارش پاتولوژی به عنوان استاندارد طلایی (Gold Standard) در تشخیص آپاندیسیت حاد در نظر گرفته شد.یافته ها: با توجه به نتایج پاتولوژی، در 85 نفر از بیماران (85 درصد)، تشخیص پاتولوژیک مثبت و در 15 نفر (15 درصد) منفی بود. جنسیت مذکر و ریباند تندرنس احتمال وجود پاتولوژی مثبت را به ترتیب 3.8 و 3.08 برابر می کنند. حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت و منفی حاصل از سونوگرافی به ترتیب 50، 83.3، 94.7 و 21.7 درصد بود.نتیجه گیری: در مطالعه حاضر، صحت تشخیصی آپاندیسیت حاد بر اساس جواب پاتولوژی 85 درصد بود. وجود دو فاکتور «جنسیت مذکر» و «ریباند تندرنس» از ارزش تشخیصی بالایی برخوردار می باشد. همچنین سونوگرافی به عنوان ابزار تشخیصی کم هزینه، غیر تهاجمی و در دسترس، ارزش بالائی در تشخیص بیماران مشکوک به آپاندیسیت دارد ولی سونوگرافی منفی، رد کننده تشخیص در بیمار با شک به آپاندیسیت نمی باشد.

آپاندیسیت حاد شایع ترین بیماری حاد جراحی است و هدف از این مطالعه بررسی فراوانی و ارزش تشخیصی علائم، نشانه ها و یافته های پاراکلینیک در بیماران مشکوک به آپاندیسیت حاد در پیش بینی وجود یا عدم وجود آپاندیسیت حاد بوده است. در این مطالعه 1211 بیمار مشکوک به آپاندیسیت حاد که تحت عمل آپاندکتومی قرار گرفته بودند، در مدت 2 سال بررسی شدند. در تجزیه و تحلیل نتایج از تست One way ANOVA، ضریب های هم بستگی Kappa، نسبت شانس(Odds ratio) و مدل رگرسیونی لجستیک(برای پیش بینی وجود آپاندیسیت) استفاده شد. میزان آپاندکتومی منفی در این مطالعه 2/18% بود که با توجه به متفاوت بودن جراحان بین 4 تا 7/27% به دست آمد(001/0=P). مدل رگرسیونی نشان داد که سن بالاتر(005/0=P)، جنسیت مرد(002/0=P)، میزان بالاتر PMN(027/0=P) و تعداد بیش تر ضربان قلب(014/0=P) از میان متغیرهایی که تفاوت معنی داری بین افراد با آپاندکتومی منفی و افراد دیگر داشتند، متغیرهایی هستند که می توانند به طور مستقل، وجود آپاندیسیت حاد را پیش بینی کنند(001/0P<). به طور کلی می توان گفت در مواردی که فرد مشکوک به آپاندیسیت، خانمی با میزان PMN کم تر از 75%، تعداد سلول سفید کم تر از 000/10 در میلی لیتر، دارای علائم ادراری، فاقد ریباند تندرنس یا دارای ریباند تندرنس مشکوک است، جراح باید در تصمیم گیری برای آپاندکتومی تامل بیش تری به خرج دهد.

زمینه و هدف مدیریت لاپاراسکوپیک بیماری ها امروزه در جوامع جهانی به عنوان استاندارد طلایی پذیرفته شده است. با این حال هنوز هم پژوهش های بسیاری درباره شیوه های نوین جراحی کم تهاجمی به جهت دستیابی به بهترین روش جراحی با مطلوب ترین نتایج پس از عمل صورت می پذیرد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه نتایج پس از اعمال جراحی آپاندکتومی آپاندکتومی لاپاراسکوپیک بین نافی تک پورت و آپاندکتومی لاپاراسکوپیک دوپورت تک برش بوده است. مواد و روش ها از 77 بیمار که در طول یک سال (اردیبهشت 1397-1396) تحت اعمال جراحی آپاندکتومی لاپاراسکوپیک بین نافی تک پورت و آپاندکتومی لاپاراسکوپیک دوپورت تک برش قرار گرفته اند، در این مطالعه گذشته نگر استفاده شد. در گروه آپاندکتومی لاپاراسکوپیک دوپورت تک برش، دو تروکار 5 میلی متری به صورت بین نافی قرار داده شد و از یک محل سوراخ کردن دیگر برای ابزارهای چپ دست استفاده شد. ویژگی های دموگرافیک، داده های عمل و نتایج پس از عمل گروه ها با استفاده از آزمون مربع-کای یا در صورت لزوم با آزمون فیشر مقایسه شد. از آزمون تی برای مقایسه میانگین های دو گروه هدف که مستقل از یکدیگرند، استفاده شد. سطح معناداری آزمون ها برابر 05/0 در نظر گرفته شد. تحلیل های آماری با استفاده از سرور SAS EG 5. 1، نسخه 3/9 انجام شد (SAS Institute Inc., Cary, NC, USA). یافته ها میانگین کل زمان عمل گروه آپاندکتومی لاپاراسکوپیک دوپورت تک برش به طور معناداری کمتر از گروه آپاندکتومی لاپاراسکوپیک بین نافی تک پورت بود (003/0 = P). میانگین زمان لاپاراسکوپیک نیز در گروه آپاندکتومی لاپاراسکوپیک دوپورت تک برش به طور معناداری کمتر بود (001/0 > P). میانگین تعداد مسکن ها پس از عمل در گروه آپاندکتومی لاپاراسکوپیک دوپورت تک برش به طور معناداری کمتر از گروه آپاندکتومی لاپاراسکوپیک بین نافی تک پورت بود (002/0 = P). میانگین طول مدت روزهای بستری پس از عمل در گروه آپاندکتومی لاپاراسکوپیک دوپورت تک برش به طور معناداری کمتر از گروه آپاندکتومی لاپاراسکوپیک بین نافی تک پورت بود (008/0 = P). هیچ اختلاف آماری معنادار دیگری میان این دو گروه مشاهده نشد. نتیجه گیری بر اساس یافته های این پژوهش، میانگین طول مدت عمل گروه آپاندکتومی لاپاراسکوپیک دوپورت تک برش به طور معناداری کمتر بود، به مدیریت درد کمتری نیاز داشت؛ هم چنین نتیجه آن از جنبه زیبایی مشابه به آپاندکتومی لاپاراسکوپیک بین نافی تک پورت بود.

تغذیه خوراکی بعد از آپاندکتومی مانند دیگر اعمال جراحی شکمی، تا رفع ایلئوس بعد از عمل به تاخیر انداخته می شود. هدف مطالعه حاضر نشان دادن بی خطر و قابل تحمل بودن تغذیه خوراکی زودهنگام بعد از آپاندکتومی و ترخیص سریعتر آنها است.دویست بیمار 15 تا 45 ساله با آپاندیسیت بدون عارضه (بدون وجود آبسه، فلگمون، پریتونیت) که در فاصله بهمن ماه 1378 تا مرداد ماه 1379 با برش مک بورنی در بیمارستانهای کاشانی و الزهرا اصفهان آپاندکتومی شده بودند، در یک کارآزمایی بالینی بطور تصادفی در دو گروه مساوی با دو روش تغذیه متداول و تغذیه زود هنگام مورد مطالعه قرار گرفتند. در روش متداول شروع تغذیه تا بروز علائم رفع ایلئوس به تاخیر انداخته می شد. در روش تغذیه زودهنگام شش ساعت پس از عمل جراحی تغذیه با مایعات شروع و در طی شش ساعت به غذای معمولی پیشرفت داده و در صورت عدم بروز استفراغ مکرر (بیش از دو مرتبه) دل درد و اتساع شکم بیمار مرخص می گردید.از یکصد بیمار مطالعه شده به روش تغذیه زود هنگام (59 مرد و 41 زن) تنها ده نفر (10%) دچار استفراغ گردیدند که در یکی از آنها (1%) بیشتر از دو مرتبه بوده و منجر به قطع تغذیه گشت- از یکصد بیمار گروه تغذیه متداول (62 مرد و 38 زن) 5 نفر (5%) دچار استفراغ شدند که هیچکدام بیشتر از دو مرتبه نبود. بنابراین رژیم غذائی در 99% بیماران با تغذیه زود هنگام خوراکی تحمل گردید که از نظر آماری تفاوت قابل توجهی با گروه تغذیه به روش متداول ندارد(P>0.05) .میانگین مدت اقامت در بیمارستان پس از عمل جراحی در گروه تغذیه زودهنگام 6.44± 17.6 ساعت (از 10 تا 42 ساعت) و در گروه تغذیه به روش متداول 16.9± 46.9 ساعت (از 21 تا 100 ساعت) بوده است. که تفاوت آنها از نظر آماری معنی دار می باشد .(P>0.05)تغذیه خوراکی 6 ساعت بعد از عمل جراحی آپاندیسیت بدون عارضه بی خطر بوده و بخوبی در بیشتر بیماران تحمل گردیده و مدت اقامت در بیمارستان را بطور قابل توجهی کاهش می دهد.

التهاب حاد شایعترین تغییر پاتولوژیک در آپاندیس بوده و تظاهرات آن بخوبی شناخته شده است. با این حال در تعدادی از بیماران ممکن است سیر علائم غیر معمول باشد بنحوی که تشخیص و درمان مناسب با تاخیر انجام شود. از تشخیص های احتمالی مطرح شده برای بیماران مبتلا به دردهای مزمن ناحیه پایین و راست شکم آپاندیسیت مزمن می باشد که مورد قبول همه متخصصین جراحی عمومی و پاتولوژیست نمی باشد. ما در این بررسی گذشته نگر وجود ضایعه پاتولوژیک التهاب مزمن در آپاندیس را در 1152 نمونه عمل آپاندکتومی در بیمارستان امام خمینی (ره) اهواز، در بین سالهای 1377-1379، مورد ارزیابی قرار دادیم. براساس نتایج بدست آمده عمل جراحی بدلیل آپاندیسیت 754 مورد (65.5%) در مردان و در 398 مورد (34.5%) در زنان انجام شده است. در نتایج پاتولوژی آپاندیس نرمال در 162 مورد (14%)، فاز اولیه یا کاتارال در 30 مورد (2.6%)، ساپوراتیو 844 مورد (73.3%)، گانگرن 67 مورد (5.8%)، پرفوراسیون 32 مورد (2.8%) و التهاب مزمن در 17 مورد (1.5%) گزارش شد. با توجه به یافته ها در این بررسی اگرچه التهاب مزمن پدیده شایعی در آپاندیس نمی باشد ولی ممکن است توجیه کننده وضعیت بالینی درد مزمن یا حملات راجعه درد ناحیه باشد.

آپاندکتومی به روش لاپاراسکوپیک تقریبا همزمان با کله سیستکتومی مورد توجه و مطالعه قرار گرفت. در طی بیش از یک دهه جراحی لاپاراسکوپیک مطالعات متعددی در مورد این روش جدید به عمل آمده است. مجموعه یافته ها حاکی از وجود برخی محدودیت ها می باشد. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی این یافته ها صورت گرفته است. این مطالعه به صورت آینده نگر و مقایسه ای بین دو گروه شاهد و مورد صورت گرفته است. یافته ها دلالت بر درد کمتر پس از عمل، کوتاه تر بودن فاصله زمانی بین عمل جراحی و صرف اولین وعده غذایی نرم و کاهش دوره بستری در بیمارستان پس از عمل، در گروه لاپاراسکوپیک دارد. به علاوه در هیچ کدام از بیماران گروه لاپاراسکوپیک عفونت زخم رخ نداد.

سابقه و هدف: دیورتیکول مکل شایع ترین آنومالی مادرزادی مجرای گوارش است. محل آن اغلب در 60-40 سانتی متری دریچه ایلئوسکال بوده و معمولا بدون علامت است. تنها 4 درصد افراد مبتلا به این دیورتیکول در دوران کودکی دچار عوارض می شوند.معرفی بیمار: بیمار آقای 44 ساله ای است که به علت درد شدید ربع تحتانی راست شکم مراجعه نمود و از تهوع، استفراغ صفراوی و عدم دفع گاز و مدفوع طی دو روز گذشته شکایت داشت. با توجه به اینکه دو هفته قبل تحت آپاندکتومی قرار گرفته بود، با شک به انسداد ناشی از چسبندگی به علت جراحی اخیر، به مدت 2 روز تحت نظر گرفته شد. به دلیل عدم بهبودی علائم، لاپاراتومی اکتشافی انجام گردید. دیورتیکولی به طول 10 سانتی متر که حول محور خود پیچیده بود، در 100 سانتی متری دریچه ایلئوسکال یافت شد.نتیجه گیری: علی رغم ناشایع بودن بروز عوارض دیورتیکول مکل در بالغین، می بایست این تشخیص را به عنوان یکی از علل احتمالی شکم حاد جراحی در نظر داشت. با وجود اینکه محل شایع دیورتیکول مکل 60-40 سانتی متری دریچه ایلئوسکال است، پیشنهاد می شود با توجه به همزمانی این دو در حین آپاندکتومی، ایلئوم تا فاصله 100 سانتی متری از این دریچه مورد بررسی قرار گیرد.

سابقه و هدف: عفونت محل جراحی (SSI =Surgical Site Infection) پس از آپاندکتومی باز (OA =Open Appendectomy) یک عفونت شایع مرتبط با مراقبت های بهداشتی است. شایع ترین شکل آن، عفونت محل جراحی سطحی است که با عوارض و مرگ و میر قابل توجهی همراه است. هدف از این مطالعه، ارزیابی عوامل موثر بر عفونت محل جراحی سطحی در آپاندکتومی باز اورژانسی است. مواد و روش ­ها: این مطالعه کوهورت گذشته نگر بر روی بیمارانی که در بیمارستان آموزشی شار در شهر سلیمانیه عراق طی 6 ماه از اسفند 1400 تا شهریور 1401 تحت آپاندکتومی باز اورژانسی قرار گرفتند، انجام شد. ارزیابی زخم توسط مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری و معیارهای عفونت محل جراحی (فقط پوست محل جراحی تحت تأثیر قرار گرفته باشد یا علائم درد یا حساسیت و اریتم، درناژ آبسه، یا ارگانیسم هایی که در کشت زخم یافت می شوند، وجود داشته باشد) انجام شد. اطلاعات دموگرافیک، سابقه پزشکی، متغیرهای قبل و بعد از عمل جمع آوری و مقایسه شد. یافته ها: از 320 شرکت کننده، 51/6% مرد با میانگین سنی 12/2±21 سال بودند. تعداد کل موارد عفونت محل جراحی 35 (10/9%) بود. تفاوتی بین گروه ها بر اساس جنسیت وجود نداشت. بر اساس آنالیز دو متغیره، سن، چاقی، سیگار کشیدن، بیماری مزمن و فاکتورهای متعدد بین عمل و قبل از عمل با عفونت محل جراحی در ارتباط بود. اما، پس از تعدیل پیش بینی کننده ها، تنها استفاده از تکنیک های بخیه زدن زیر پوستی به طور قابل توجهی با ریسک  بالاتر عفونت محل جراحی در مقایسه با بخیه های منقطع ساده همراه بود (0/004=p، 20/184=OR، 152/437-2/673 =95% CI). همچنین استحمام مناسب در 5 روز اول پس از جراحی، خطر ابتلا به عفونت محل جراحی را به طور قابل توجهی در مقایسه با سایر موارد کاهش داد (0/025=p، 0/042=OR، 0/417-0/004 =95% CI). هیچ ارتباط معنی داری بین وجود یا زمان زهکشی زخم، طول مدت بستری پس از عمل، تعویض پانسمان، استفاده از ضد عفونی کننده یا روز برداشتن بخیه یافت نشد. نتیجه گیری: نتایج مطالعه طیف وسیعی از عوامل مؤثر در عفونت محل جراحی سطحی را در بیماران تحت آپاندکتومی باز نشان داد.